Ik ben geen zelfverklaarde goeroe
"๐พ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐?" vraagt Sonja me. Zij is met haar gezin meerdere malen op reis geweest en publiceert binnenkort haar boek โWij zijn even weg'.
Ze vroeg me voor haar tijdschrift een column te schrijven. Tijdens het schrijven denk ik na over haar vraag. Waarom deel ik weinig meer op de socials over onze reis en mijn inzichten? Terwijl ik toch nog dagelijks reacties van lezers krijg, of mensen die een gesigneerd exemplaar bestellen, of mensen die ook zo'n reis overwegen en me praktische vragen stellen.
๐ฉ๐ถ๐ฒ๐ฟ ๐ท๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐๐ฒ๐ด ๐ถ๐ ๐ด๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฟ๐ฒ๐ถ๐ ๐บ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฒ๐ฟ ๐น๐ฒ๐๐ฒ๐ป
De kern van het antwoord ligt in de lengte van ons avontuur. Geen paar maanden, geen jaar. Wij gingen vier jaar, drie maanden en acht dagen. Enkele maanden is een hele lange vakantie, een jaar is een reis. Bijna vierenhalf jaar zwerven over de wereldzeeรซn is geen reis meer, het is een ander leven. Mijn boek gaat over dat leven. En over alles wat dat me geleerd heeft.
Vooral over mezelf. Ik verwerkte mijn jeugd, mislukte relaties, misstappen en foute keuzes. Ik doorleefde het, ging de confrontatie ermee aan en vergaf mezelf. Onze reis bleek รฉรฉn grote spiegel te zijn waarin ik mezelf elke dag aankeek, terwijl onze boot als een zwangere walvis over de oceean deinde.
๐ถ๐ ๐ ๐ ๐ ๐๐ ๐ ๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐, ๐๐๐ ๐๐ ๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐. ๐บ๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐.
Na thuiskomst begon voor mij een nieuw proces: ogenschijnlijk hetzelfde leven oppakken terwijl je door een nieuwe bril naar de wereld kijkt. Hoe doe je dat in vredesnaam?
๐๐๐ง ๐ข๐ง๐ญ๐ฎรฏ๐ญ๐ข๐๐ ๐ฅ๐๐ฏ๐๐ง ๐ง๐๐๐ซ ๐ญ๐จ๐ฌ๐ญ๐ข-๐ค๐๐๐ฌ
Zonder het te beseffen duikelden we van een staat van pure verwildering en kinderlijke verwondering in keiharde verbazing en verbijstering. Van leven met en in de natuur, onze zintuigen altijd op scherp en onze intuรฏtie loepzuiver naar een leven met in de supermarkt producten als bloemkoolrijst, wasmiddelen voor stip en streep en tosti-kaas.
Daar kan je nog lacherig over doen, ik ben immers zelf marketeer. Veel erger vond ik de keiharde confrontatie met onze westerse consumeerdrang, de menselijke hang naar bezit, onze materialistische en financiรซle gedrevenheid. Ik werd misselijk van het achtuurjournaal en de krant. Van al dat nieuws over een wereld die (ogenschijnlijk?) leeft met het besef dat groei altijd gaat over meer geld, meer aandelen, meer omzet, meer winst. Alles kwam duizend keer harder bij me binnen dan daarvoorโฆ
๐๐๐ง ๐๐ ๐๐๐ค๐๐ง ๐ฌ๐๐ก๐ซ๐๐๐ฎ๐ฐ๐๐ง
Mijn boek schreef zichzelf tijdens onze reis. Op het ritme van de oceaan dat ook mijn emoties bepaalde. De zinnen rolden als een continue stroom golven rechtstreeks uit mijn ziel. Ik ben trots op wat ik geschreven heb. Trots op mijn gezin. Trots op wat we overwonnen hebben. Trots op hoe we gegroeid zijn. Ik wil dat het liefst van de daken schreeuwen. Om zoveel mogelijk mensen te laten inzien dat zij dat ook in zich hebben. Om mensen mee te geven hoe ze tegenslagen kunnen overwinnen, hoe ze rampspoed kunnen ombuigen naar een kans, hoe je je leven in eigen hand neemt, hoe je loskomt van je overtuigingenโฆ
Maar mijn stem stokt in mijn keel, de zinnen aarzelen in mijn brein. Ik post niet over mijn inzichten en meningen. Ik publiceer niet meer over mijn boek. Niet omdat dat proces achter me ligt. Maar omdat ik niet de wijsheid in pacht heb. Wie ben ik? Ik ben geen coach, geen psycholoog, geen inspirator. Ik heb geen opleiding gevolgd om mensen te vertellen hoe ze hun leven moeten leiden. Ik weet zelf amper hoe het moet en doe ook maar wat.
๐๐๐ฅ๐๐ฉ๐จ๐ซ๐ญ๐๐๐ซ-๐ฉ๐ซ๐จ๐๐๐๐ซ๐ฌ๐๐ฅ
Ik zie op social media influencers, auteurs, bekende mensen en zelfverklaarde goeroeโs (s)preken over zelfontwikkeling, empowerment, daadkracht, persoonlijke groei, innerlijke kracht en wijsheid, intuรฏtief leven en meer van die hippe begrippen. Ik heb mezelf even geteleporteerd naar zoโn Instagram-account. Dat ik als nuchtere Twentse jou vertel hoe je je leven beter, mooier, echter, puurder, fantastischer of eerlijker maakt. Het lukt me niet, want ik ben dat niet. Ook dit stukje typen kost me moeite. Nou ja, het typen niet, want de woorden komen vanzelf. Maar wel het plaatsen. Want wie ben ik?
๐๐ฅ๐ข๐ฃ๐ฏ๐๐ง ๐๐ฐ๐๐ฅ๐๐ง
Dus verkies ik de versobering, verstilling, verzuivering en verheldering van mijn eigen dagelijkse omgeving. Ons kleine leven op zee is verplaatst naar een klein leven op ons eiland. Niet zo spannend, meeslepend en urgent als op de woeste wereldzeeรซn, maar net zo puur en magisch. Als je tenminste blijft dwalen, jezelf blijft uitdagen, je zintuigen blijft prikkelen. Als je elke kans die je hebt buiten doorbrengt. Zwemmen in de ijskoude zee in de winter, surfen op de Texelse golven in de zomer. Struinen door bos en duin, jutten op het strand. Eindeloos ver de zee op kijken of op zoek naar die unieke brileidereend die vogelaars van heinde en ver naar Texel brengt. Het is heerlijk dรกรกrover te schrijven.
Over hoe we anders aankijken tegen de wereld, de politiek, wat onze ontmoetingen met inheemse mensen ons hebben geleerd. Wat de natuur ons heeft ingefluisterd. Hoe je het kleine kunt vinden in je eigen omgeving. Het is heerlijk woorden te geven aan dat nieuwe leven. En misschien vormen die woorden ooit weer een nieuw boek.
En ik werk. Voor opdrachtgevers die groei vertalen naar beter in plaats van meer. Die een andere bril waarderen. Die een frisse wind zoeken om de boel op te schudden. Die de weg van de lange adem kiezen. Die overpeinzingen waarderen als een weg naar verheldering.
๐๐๐ง๐ง๐๐๐ซ ๐ ๐๐๐ง ๐ฐ๐ ๐ฐ๐๐๐ซ?
Ik hoef geen zelfverklaarde goeroe te worden en dat breed uit te venten. Ons leven is nu goed zoals het is. En bij vlagen net zo puur als het leven op Zouterik. Mits ik maar mag wegdromen over ons volgende vertrekโฆ.